سفره ی دلم دوباره باز شد ، سفره ای که بوی نان نمی دهد

نامه ای که ساده و صمیمی است ، بوی شعر و داستان نمی دهد :

....

با سلام و آرزوی طول عمر که زمانه این زمان نمی دهد

یک وجب زمین برای باغچه یک دریچه آسمان نمی دهد

وسعتی به قدر جای ما دو تن گر زمین دهد ، زمان نمی دهد

فرصتی برای دوست داشتن ، نوبتی به عاشقان نمی دهد

هیچ کس برایت از صمیم دل دست دوستی تکان نمی دهد

هیچ کس به غیر ناسزا تو را هدیه ای به رایگان نمی دهد

کس ز فرط های و هوی گرگ و میش ، دل به هی هی شبان نمی دهد

جز دلت که قطره ای ست بیکران ، کس نشان ز بیکران نمی دهد

عشق نام بی نشانه است و کس نام دیگری بدان نمی دهد

جز تو هیچ میزبان مهربان ، نان و گل به میهمان نمی دهد

نا امیدم از زمین و از زمان ، پاسخم نه این ، نه آن نمی دهد

پاره های این دل شکسته را گریه هم دوباره جان نمی دهد

خواستم که با تو درد دل کنم گریه ام ولی امان نمی دهد ...